Paratrike — spadochron do trajki

Dwie szkoły konstrukcyjne

Rozwiązania dla trajek obsługują platformy załogowe i bezzałogowe, korzystając z dziesięcioleci doświadczeń Apco Aviation w lotnictwie sportowym.

Szkoła amerykańska steruje nogami, jest zwykle cięższa i nosi większe, mocniejsze silniki (najczęściej ROTAX 912 i wyżej); takie wózki mają często szeroki rozstaw punktów mocowania skrzydła, co poprawia stateczność w przechyleniu i w odchyleniu. Szkoła europejska steruje rękami i zwykle korzysta ze skrzydeł o wyższych osiągach, wymagających mniejszych i lżejszych silników.

Bez załogi priorytety się zmieniają

W zastosowaniach bezzałogowych rodzaj sterowania znaczy mniej niż udźwig i wymagane osiągi. Technika profilu reflex daje wyraźnie wyższy poziom stateczności i bezpieczeństwa w locie oraz szerszy zakres prędkości, jakiego nie osiąga klasyczny spadochron komorowy ani motospadochron. Skrzydła reflex o wysokich osiągach są sprawniejsze i szybsze, ale trudniejsze w starcie i pilotażu; prostsze czasze prowadzi się łatwiej, kosztem skromniejszych osiągów.

Punkty mocowania idą za platformą

Systemy dla trajek można zaprojektować z szerokim albo wąskim rozstawem punktów mocowania, dopasowanym do geometrii konkretnego bezzałogowca.

Znanym przykładem jest SnowGoose – Unmanned Logistics Aerial Vehicle (ULAV), sprawdzona w działaniu platforma na bazie trajki, przeznaczona do przewozu ładunku i zaopatrzenia na obszarach odległych lub wrogich. Działa autonomicznie albo półautonomicznie i potrafi wystartować z rozbiegu z jadącego pojazdu lub z systemu szyn — bez przygotowanego pasa startowego. Pozwala to prowadzić logistykę niemal z każdego miejsca, również z terenu trudnego i doraźnie przygotowanego.